همی تا تو شدستی کاروانی

شبم از تیرگی بنگر که چونست

به گیتی چشمم آنگه روز بیند

که آن رخسار جان افروز بیند

ز هر کاری گزیدم دیدبانی

به راهی بر همیشه دیدبانم

تو گویی باژ خواه کاروانم