همی دانی که چون بسته زبانم

نیام گفت راز خویس با کس

مگر با تو که یار من توی بس

همی دانی که چون خسته روانم

زبانم با تو گوید هر چه گوید

روانم از تو جوید هرچه جوید

تو ده جان مرا زین غم رهایی