درود از من بدان ناز و عاتبش

که دارد سال و ماهم در تگ و پوی

درود از من بدانزلف رسن باز

که دارد مر مرا مشهور شیراز

که آبم برد زنخدان خوشابش

درود از من بدانآیین و آن فر

که دارد رویم از تیمار چون زر