ز من وز شه به هر کامی رسیدی

به خوشی چون خراسان جایگاهی

چو مرو شایگان محکم پناهی

گرامش کردی آن نیکی که دیدی

ز شاهی بود موبد را یکی نام

ترا بود آن دگر گونه همه کام

چو بر گنجش همه فرمان مرا بود