زدم بر رخ دو دست خویش چندان

کنون گر بینیم گویی نه آنی

نه آنم که تو دیدستی نه آنم

در آن گه تیر و اکنون چون کمانم

که نیلوفر شد آن گلنار خندان

دهم آبش همی زین چشم بی خواب

که نیلوگر نباشد تازه بی آب