که نیلوفر شد آن گلنار خندان

نه آنم که تو دیدستی نه آنم

در آن گه تیر و اکنون چون کمانم

زدم بر رخ دو دست خویش چندان

دهم آبش همی زین چشم بی خواب

که نیلوگر نباشد تازه بی آب

بنام تا بنالد زیر بر مل