بنام تا بنالد زیر بر مل

که نیلوفر شد آن گلنار خندان

دهم آبش همی زین چشم بی خواب

که نیلوگر نباشد تازه بی آب

ببارم تا ببارد ابر برگل

دو چشم من ز سرخی مثل لاله ست

برو بر اشک من مانند ژاله ست