قصا ما را چنین کردست روزی

بلی باشد سزای سر کش آتش

بنال ای دل که ارزانی بدینی

که هم در این جهان دوزخ ببینی

که من گریم همه ساله تو سوزی

بدین سان زندگانی چون بود خوش

که من باشد در آب و تو در آتش