که هم در این جهان دوزخ ببینی

پر آتش شد دلم چون گشت سر کش

بلی باشد سزای سر کش آتش

بنال ای دل که ارزانی بدینی

قصا ما را چنین کردست روزی

که من گریم همه ساله تو سوزی

بدین سان زندگانی چون بود خوش