ازو بر بیدلانت سنگ باری

جهانا خود ترا اینست پیشه

که با بی دل کنی خواری همیشه

همان ابری که باری در دو زاری

همان بادی که آرد بود گلزار

همی نادر به من بوی تن یار

چه بد کردم که او با من چنینست