چو می بد مهر گل رامین چو میخوار

چو آب چشمهء خوشی بیالود

چنان بد رام را پیوند گوراب

که خوش دارد سبو تا نوبود آب

به شادی خورد ازو تا بود هشیار

دل می خواره را باشد به می آز

بسی رطل و بسی ساغر خورد باز