دل می خواره را باشد به می آز

که خوش دارد سبو تا نوبود آب

چو می بد مهر گل رامین چو میخوار

به شادی خورد ازو تا بود هشیار

بسی رطل و بسی ساغر خورد باز

به فرجامش ز خوردن دل بگیرد

ز مستی آزش اندر تن بمیرد