به فرجامش ز خوردن دل بگیرد

به شادی خورد ازو تا بود هشیار

دل می خواره را باشد به می آز

بسی رطل و بسی ساغر خورد باز

ز مستی آزش اندر تن بمیرد

نخواهد می و گر چه نوش باشد

کجا در نوش وی را هوش باشد