چه خوش بود آن به دل اندر عتابش

که نرگس مست بود و لاله گش بود

چه خوش بود آن جفای دوست چندان

فرو بردن به لب از خشم دندان

چه خوش بود آن به ناز اندر حخابش

اگر در هفته روزی پرده کردی

مرا مثل اسیران برده کردی