کنون درمان من هم دیدن اوست

روم گوهر ز کان خویش جویم

همان درمان جان خویش جویم

مرا درد آمد از نا دیدن دوست

که دیدست ای عجب دردی به گیهان

که چون او را بدیدی گشت درمان

مرا شادی و غم هر دو از آنست