که دیدست ای عجب دردی به گیهان

همان درمان جان خویش جویم

مرا درد آمد از نا دیدن دوست

کنون درمان من هم دیدن اوست

که چون او را بدیدی گشت درمان

مرا شادی و غم هر دو از آنست

که دیدارش مرا خوشتر ز جانست