که دیدارش مرا خوشتر ز جانست

که دیدست ای عجب دردی به گیهان

که چون او را بدیدی گشت درمان

مرا شادی و غم هر دو از آنست

چرا با بخت خود چندین ستیزم

چرا از کار خود چندین گریزم

جرا درد از طبیب خویش پوشم