که بود از خرمی شادی فزایم

تو خود دانی که من در مهربانی

بنا کردم سرای جاودانی

تو ویران کردی آن خرم سرایم

گناه تست و گویم بی گناهی

خداوندی کنی تو هر چه خواهی

نهادم دل بدان سان کم تو داری