نگارا گر چه از تو دور گشتی

خداوندی کنی تو هر چه خواهی

نهادم دل بدان سان کم تو داری

ز تو فرمان و از من بردباری

دلم را به نوازی تو بهشتی

نوای من نشسته در بر تو

چگونه سر کشم از چنبر تو