دلم را به نوازی تو بهشتی

نهادم دل بدان سان کم تو داری

ز تو فرمان و از من بردباری

نگارا گر چه از تو دور گشتی

نوای من نشسته در بر تو

چگونه سر کشم از چنبر تو

به جان تو که تا از تو جدایم