بر آن گفتار او نامه گوا بود

یکایک یاد کرد آذین که چون دید

نهیب عشق رامین را فزون دید

بگفت آن غم که اورا از هوا بود

همان کرد ای عجب ویس سمن بوی

که رامین کرده بد با نامهء اوی

چو زو بستد هزاران بوسه دادش