بهست از روی نیکو خوی نیکو

به سنگین دل وفا و من جوی

به نوشین لب نوازشهای من گوی

مکن تندی که از تو باشد آهو

من اندر خواب روی دوست دیدم

سخنهای چنین از وی شنیدم

چرا بی صبر و بی چاره نباشد