دمه بفزود و دود برف بنشست

ازین در کامدی نومید بر گرد

به بیهوده مکوب این آهن سرد

شب از نیمه گذشت و ابر پیوست

کنون بر خویشتن کن مهربانی

برو تا بر تنت ناید زیانی

شبت فرخنده باد و روز فرخ