تنم گر پیر شد مهرم نشد پیر

که صبر از دل ربانا گونه از چهر

چنان آسان رباید دل ز هشیار

که از مستان رباید کیسه طرار

نوای نو توان زد بر کهن زیر

مرا مهر تو در تن جان پاکست

ز پیری جان مردم را چه باکست