که ای پهلوانان زرین کمر

نه چندان که چشمش کلاغ سیاه

همی برکند رفته از نزد شاه

خروشی برآمد هم انگه ز در

به اندازه بر هرکسی می خورید

به آغاز و فرجام خود بنگرید

چو می تان به شادی بود رهنمون