زهی داده ستور و بستده خر

نکو کردی تو خود اورا سزیدی

جزین از تو چه آید که کردی

که همچون کرگسان مردار خوردی

ترا همچون منی کی بود در خور

ترا چون جای شور و ریگ شایستن

سرا و باغ فرمودن چه بایست