که همچون کرگسان مردار خوردی

برفتی بر سرم یاری گزیدی

نکو کردی تو خود اورا سزیدی

جزین از تو چه آید که کردی

زهی داده ستور و بستده خر

ترا همچون منی کی بود در خور

ترا چون جای شور و ریگ شایستن