نه دل را بود در تن هیچ آرام

که دل هر ساعتی زاری نمودی

چنان آتش ز مهر افتاد بر من

که تن در سوز بود و دل به شیون

نه غم را بود نیز اندر دل انجام

ز بیرون گر به رامش می نشستم

نهانی بر فراقت می گرستم