ز بیرون گر به رامش می نشستم

که تن در سوز بود و دل به شیون

نه دل را بود در تن هیچ آرام

نه غم را بود نیز اندر دل انجام

نهانی بر فراقت می گرستم

ز بیچاره تنم مانده روانی

نه خوش خوردم نه خوش خفتم زمانی