برفت آن دل که بودی دشمن من

که از چون تو رفیقی سیر گشتست

فرو مرد آن چراغ مهر و اومید

که روشن تر بد اندر دل ز خورشید

همه چیزی دگر شد در تن من

همان چشمم که دیدی رنگ رویت

و یا گوشم شنیدی گفت و گویت