که از چون تو رفیقی سیر گشتست

کنون نه گریه ام آید نه خنده

که جانم مهر دل را نیست بنده

دلم روبه بد اکنون شیر گشتست

فرو مرد آن چراغ مهر و اومید

که روشن تر بد اندر دل ز خورشید

برفت آن دل که بودی دشمن من