که جانم مهر دل را نیست بنده

بسی بودم به روز وصل خندان

بسی بودم به درد هجر گریان

کنون نه گریه ام آید نه خنده

دلم روبه بد اکنون شیر گشتست

که از چون تو رفیقی سیر گشتست

فرو مرد آن چراغ مهر و اومید