ز مویش بر هوا عنبر فشان بود

نه چون اندام او بد برف زیبا

نه چون زلفین او بد باد بویا

ز چشمش بر زمین گوهر فشان بود

تو گفتی حور بی فرمان رصوان

ز ناگه از بهشت آمد به گیهان

بدان تا جان رامین را رهاند