بدان تا جان رامین را رهاند

ز مویش بر هوا عنبر فشان بود

تو گفتی حور بی فرمان رصوان

ز ناگه از بهشت آمد به گیهان

ز بخت او را به کام دل رساند

چو آمد پیش او شد گش و نازان

بدو گفت ای چراغ سرفرازان