مبادا کس که او مهر تو ورزد

دل سنگینت را بدخواه گشتم

وفای تو چو سیمرگست نایاب

که دل بی رحم داری چشم بی آب

کجا مهر تو یک ذره نیرزد

سپاس کردگار دادگر باد

که جانم را ز بند مهر بگشاد