نیاید هرگز او را از جهان باک

نگر تا تو نپنداری که دیگر

مرا بینی چو دیدی خوار و غمخور

هر آن کاو طمع بگسست از جهان پاک

به بی رنجی گذارد زندگانی

نه جوید سود از نیم زیانی

تو نیز ار بخردی و هوشیاری