که گویی هست با جان منش خون

هم از سرما تنش لرزنده چون بید

هم از رامین دلش بر گشته نومید

همی گفت و ای من زین بخت وارون

که با من بخت من چندان ستیزد

که روزی خون من ناگه بریزد

ز من ناکس تر ای دایه که دانی