که با من بخت من چندان ستیزد

هم از رامین دلش بر گشته نومید

همی گفت و ای من زین بخت وارون

که گویی هست با جان منش خون

که روزی خون من ناگه بریزد

ز من ناکس تر ای دایه که دانی

اگر زین بیش ورزم مهربانی