اگر زین بیش ورزم مهربانی

که با من بخت من چندان ستیزد

که روزی خون من ناگه بریزد

ز من ناکس تر ای دایه که دانی

و گر باشم ازین پس مهر پرور

بیار انگشت و چشم من بر آور

چنان بیچاره گشت اندر تنم جان