نه از سرما بهارش گشت بی رنگ

دل ویسه چو کوهی بود سنگین

رخش همچون بهاری بود رنگین

نه از گفرار رامین نرم شد سنگ

چو تنگ آمد به خاور لشکر شام

بر آمد چون در فشی پیکر بام

دل رامین ز شیدایی بترسید