چو تنگ آمد به خاور لشکر شام

رخش همچون بهاری بود رنگین

نه از گفرار رامین نرم شد سنگ

نه از سرما بهارش گشت بی رنگ

بر آمد چون در فشی پیکر بام

دل رامین ز شیدایی بترسید

دل ویسه ز رسوایی بتفسید