مرا در کودکی تو پروریدی

به شاهی بخت نیکت کامران باد

دلی باید مه از کوه دماوند

که بشکیند ز دیدار خداوند

کنونم سر به پروین کشیدی

تو دادستی مرا هم جان و هم جاه

مرا هم بابی و هم نامور شاه