تو دادستی مرا هم جان و هم جاه

که بشکیند ز دیدار خداوند

مرا در کودکی تو پروریدی

کنونم سر به پروین کشیدی

مرا هم بابی و هم نامور شاه

گر از نا دیدنت بی باک باش

به گوهر دان که من ناپاک باشم