گر از نا دیدنت بی باک باش

کنونم سر به پروین کشیدی

تو دادستی مرا هم جان و هم جاه

مرا هم بابی و هم نامور شاه

به گوهر دان که من ناپاک باشم

مرا دربان سزد بر رفته کیوان

اگر باشم به درگاه تو دربان