مرا دربان سزد بر رفته کیوان

مرا هم بابی و هم نامور شاه

گر از نا دیدنت بی باک باش

به گوهر دان که من ناپاک باشم

اگر باشم به درگاه تو دربان

چرا از تو شکیبایی نمایم

که با درد جدایی بر نیایم