و لیکن راه نتوان کرد بی پای

مرا پوزش بود نا کردن راه

که گوم شاه بود از دردم آگاه

مرا نخچیر باشد رامش افزای

گمان بردم که داند شهریارم

که من خود دردمد و زار وارم

ازین رویم ندان آگاهی راه