گرستن بر جدایی سخت نیکوست

نیابم یار چون یار نخستین

نکارم مهر همچون مهر پیشین

مرابی دوست خامش بودن آهوست

اگر باور نداری دایه دردم

ببین این اشک سرخ و روی زردم

سخن هست اشک من دیده زبانم