اگر باور نداری دایه دردم

نکارم مهر همچون مهر پیشین

مرابی دوست خامش بودن آهوست

گرستن بر جدایی سخت نیکوست

ببین این اشک سرخ و روی زردم

سخن هست اشک من دیده زبانم

همی گوید همه کس را نهانم