که جانم را نه دل ماندست نه تن

تنم بگداخت از بس رنج دیدن

دلم بگریخت از بس غم کشیدن

ز گیتی چون توانم کام جستن

چرا بردی من آن روی چون خور

که چون جان و روانم بود در خور

همی تا دور ماندستم ز رویت