همی تا دور ماندستم ز رویت

که جانم را نه دل ماندست نه تن

چرا بردی من آن روی چون خور

که چون جان و روانم بود در خور

ز باریکی نمانم جز به مویت

به روز انده گسارم آفتابست

که چون رخسار تو با نور و تابست